De smaak van MM’s kent ook iets bitters

Smelt wel op de tong maar niet in het hart, zoet van buiten pittig van binnen, het zijn heerlijke snoepjes, de afleveringen van Maatschap of MM, Maatschap Meyer, AKA Maatschap Moszkowicz, of misschien wel simpelweg staand voor Max Moszkowicz – al proefden de betrokken advocaten een bittere pil.

De familie spande een kort geding aan tegen de serie, en gezien de aard van de ontwikkelingen, de vuile was die buiten komt te hangen, is de pijn voelbaar. Niet vergeten, Max sr. leeft nog.

“De smaak van MM’s kent ook iets bitters” verder lezen

Geremasterde Beatles klinken als …. eh the Beatles, dat verkoopt tenminste

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club BandEr is veel aandacht in de media voor de heruitgave van het complete werk van the Beatles. Een stereoset en een monoset, samen 550 euro, sierden menige studiotafel. Veel geld voor veertig jaar oude muziek, toegegeven, ook onbetaalbare muziek. Zou de beste band ter wereld nog beter zijn geworden?

Als voorbeeld van de verbeterde weergave werd het onthullen van studiogeluiden en andere onvolmaaktheden zoals de krakende stoel van Ringo Star in het laatste nummer van de CD Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band uit 1967, genoemd.

Maanziek.nl zet de CD op uit 1987, zoekt nummer 13 A Day In The Life, spoelt naar het einde, draait de knop open en hoort op het rechterkanaal een krakende stoel bij 4:50.

Inderdaad met terugwerkende kracht zijn the Beatles beter geworden! “Geremasterde Beatles klinken als …. eh the Beatles, dat verkoopt tenminste” verder lezen

Wat is er toch mis met het bedrijfsleven: heeft de hoogmoed, hebzucht, en onmatigheid hen vleugels van was gegeven?

Hoogmoed komt voor de val Bankiers vullen hun zakken, bestuurders van beursfondsen leven als megalomane keizers en grootgrutters maken de consumenten wijs dat ze op de kleintjes letten, terwijl ze zelf alleen maar oog hebben voor het grote.

Biologen zeggen dat de mensen afstammen van de apen. Volgens Maanziek.nl stammen de mensen af van de schapen. Mensen zijn kuddedieren, als er één begint te blèren, volgt de rest, en ze zijn makkelijk om de tuin te leiden. In een vlaag van oprechtheid wordt in het Christelijk geloof dan ook over lammeren gesproken. En inderdaad godsdienst is een mooi voorbeeld van kuddegedrag.

Dat wij Nederlanders van klagen houden is duidelijk geworden sinds internet iedereen een stem in de publieke ruimte gegeven heeft. Neem een kijkje op een gemiddeld forum en de scheldkanonnades en verontwaardigde kippendrift spuit je om de oren. Een vriend die met een Russische vrouw getrouwd is, wees mij erop dat de Nederlandse inburgeringscursus een nieuwe Nederlander voornamelijk leert hoe die op correcte wijze z’n beklag moet doen.

Maar je kan je gal over de arrogantie en onredelijkheid van het bedrijfsleven ook spuwen op een creatieve en inspirerende manier.

Dave Carolls is zanger/gitarist van de band Sons of Maxwell. Op toernee vloog de band met United Airlines van Halifax naar Omaha met een tussenstop in Chicago. Terwijl ze daar zaten te wachten in het toestel riep een medepassagier plots ontzet uit: My god, they’re throwing guitars out there. “Wat is er toch mis met het bedrijfsleven: heeft de hoogmoed, hebzucht, en onmatigheid hen vleugels van was gegeven?” verder lezen

Copyright op spermacel

Zit er eigenlijk copyright op een spermacel, of beter gezegd op het DNA erin. Ik zou sperma toch best als een werk van kunst willen kwalificeren.

Het voldoet aan het criterium van oorspronkelijkheid en het draagt ook de stempel van de maker. Dit wordt bevestigd door de veroordeling van verkrachters op grond van gevonden spermaresten.

Indien ik in liederlijk stemming een vrouw zwanger maak, gaat zij enige maanden vrolijk over tot het lustig kopieren van mijn DNA. Thuiskopie zou je kunnen zeggen, maar dit wil Stichting Brein juist afschaffen, en dan zou het bij twee of drie exemplaren moeten blijven, maar nee mijn DNA komt in alle cellen van de foetus terug.

Je kan ook stellen dat ik direct of indirect toestemming heb gegeven voor gebruik van mijn sperma door met haar naar bed te gaan.

Maar stel dat zij een gaatje in mijn condoom heeft geprikt.

Wat dan?

Lucky Fonz III presenteert Lucky Fonz III

Op een zonnige ZOOmeravond in Artis kondigt een vriendelijke jongen een aardige singer/songwriter aan.

Lucky Fonz III in Artis

Een intiem en gemoedelijk concert wordt het. Met een ontspannen artiest. Lucky Fonz heeft naar eigen zeggen nog nooit zo dichtbij huis opgetreden; je vraagt je gelijk af of deze ogenschijnlijk achteloos uitgesproken zin een verborgen lading heeft. Zijn nieuwste CD `A family like yours`, verschenen in 2009, krijgt opeens ook een toepasselijke naam, gezongen in het dierenrijk, in het Darwinjaar.

Want zijn liedjes en teksten maken geen onderscheid in wie je bent, of wat je voelt. Het gaat over het meisje dat hij was, de zwerver die hij is, de vader die hij zal zijn. Zo zingt hij een liedje over zijn dochter die hij nog niet heeft. Maar toch is het handig, want als je een dochter krijgt heb je vast een liedje voor haar.

De liedjes van Lucky Fonz hebben een vermogen om zich direct in je hoofd te nestelen. Vaak geïnspireerd op Bob Dylan, Neil Young, the Beatles en Leonard Cohen.

Toch verlangt een deel van het publiek naar wat meer tempo. Zijn intermezzo’s duren vaak te lang en zijn soms kinderachtig. Zeker niet gespeend van humor of zelfspot, maar een zanger moet af en toe een paar nummers lekker achter elkaar doorspelen. Luisterend publiek moet je warm maken voordat het gaat meezingen. Maar mooi worden de nummers wel uitgevoerd, zeker als een zangeres ondersteuning komt verlenen.

Gelukkig kan je thuis `A family like yours` nog een keer integraal draaien, en besef je weer hoe mooi de liedjes zijn.

Bedankt, alle mensen die zijn gekomen. En bedankt, alle dieren.

Ook de wetgever laat steken vallen

Af en toe ploft er natuurlijk wat op de grond, en het kan een aardige stinkende plas opleveren als ’t een volle ondersteek betreft.

Maar er kan ook vermoeidheid, desinteresse of gebrekkig onderwijs aan ten grondslag liggen.

Hoe het ook zij, de wetgever stelt in de Warenwet Artikel 4 lid 5:

5.In de gevallen waarin ter zake van het verwerken of bezigen van een waar een krachtens het eerste of vierde lid gesteld verbod geldt, is het tevens verboden die waar voorhanden of in voorraad te hebben. Het in de vorige volzin bepaalde geldt niet indien aannemelijk kan worden gemaakt dat de waar niet voor een met het gestelde verbod stijdige toepassing bestemd is.

Uit betrouwbare hand heb ik vernomen dat de papieren wetboeken dezelfde spelfout bevatten.

Kennelijke verschrijving zou een rechter zeggen, er wordt strijdig bedoeld, we gaan door met de orde van de dag.

Welnee, de PVV moet schande roepen. Knettergek. Spreek die zakkenvullers in Den Haag aan. Roep ze tot de orde. Stuur ze terug naar huis of beter naar sgool.

Oeps, de wet is al uit 1935.

Aha, misschien juist de hoogtijdagen van de werkelijke Sharia-socialisten. In welk fascistisch boek geloven de sharia socialisten ook al weer?

Waarom is Hitler eigenlijk nooit voor moslim uitgemaakt? Of het nazisme voor islamitisch? Ergens zit het toch niet goed bij Wilders, qua volgorde, tijd en oorzaak en gevolg.

Liever een spelfout dan een denkfout, staat geschreven in het maanlandschap van onze gedachten.

Tijd voor bezinning, tijd voor temporisatie, tijd voor een reparatiewet!

Dappere spinazie-etende matroos eindelijk vrij man

Popeye zal de rest van zijn leven in vrijheid en rust kunnen doorbrengen aan de zijde van zijn geliefde Olijfje nu hij eindelijk bevrijd is van de immer problemen veroorzakende auteursrechten.
Popeye

Het is nu zeventig jaar geleden dat de bedenker van Popeye, Elzie Segar is overleden en na 70 jaar na de dood vervalt in de EU het copyright. Per 1 januari, want de wetgever rond af in ons voordeel.

Waarschijnlijk komen we de spinazievreter de komende tijd veel tegen; T-shirts, bekers, kopjes etc zullen wel snel de plekken in de cadeauwinkels gaan innemen. Geen idee of je van spinazie kunt hallucineren, maar in die onafscheidelijke pijp steken toch maar al te vaak groene bladeren. Wat dat betreft was Popeye een modern man .

Komrij blogt zich jong

Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan…

Is elke grijsaard niet een kind in zijn ouderdom, dat spelen moet, en de dingen die aan zijn netvlies voorbij trekken, wil onderzoeken? Voeg toe ervaring, belezenheid, een door de wol gescherpte pen, dat alles aan een eigenwillig man, die moeilijk huizen kan in de vinex-locaties van de moderne lectuur, die verlangt naar kastelen, voeg nog toe een druppeltje gif en een grote schep ironie, en we moeten melding maken van de geschreven zegeningen die plots over ons neerdalen.

Of het nieuws is weet ik niet, maar het is zeker een welkome verrassing: Gerrit Komrij is een weblog begonnen.

Of het emjambement voor mietjes is, ach ja wat valt daar mee te doen dan tijd en plaats te vergeten. Tenslotte trekt mode in mooie kleren voorbij om nabij het einde van de gang door de lichthoofdige massa, hebberig op pad naar het schijnsel van iets nieuws, vertrapt te worden. En dan hebben we het nog over mode.

Help! De Heideggerende wolkenridders zijn terug. Met zulke komieken hebben we geen Driek van Wissen meer nodig.

De meester is gelijk op dreef, “Komrij blogt zich jong” verder lezen

De Apple iPhone is een komkommer in een glitterpakje

Het gebeurt niet vaak dat de halve wereld omkijkt als een half-miljoen Amerikanen in de rij gaat staan om een nieuw product aan te schaffen. Alhoewel, Amerikanen in de rij en in de hitte, en ook nog dorstig, dat zijn toch beelden van mensen die we uit minder waterrijke landen kennen. Een hype kortom, ongetwijfeld aangezwengeld door de fabrikant Apple zelf, want al die verhalen van ondernemende daklozen die een muntje slaan uit het feit dat ze altijd ‘s-nachts op de straat bivakkeren, en nu half maandsalaris en hun three days of fame genieten, is dat niet de Amerikaanse droom in een notedop.

Zo klein is de iPhone niet, maar zo nat als de natste droom is zijn uitstraling wel.

iPhone hype

Revolutionair wordt de telefoon genoemd. Je kan er mee bellen, internetten, e-mailen, sms’sen, chatten, foto’s en video’s maken en filmpjes bekijken. Zo, maar eh, telefoons kunnen dat toch al jaren? De Apple heeft geen UMTS, dus snel internetten is er niet bij. Wel heeft het Wifi, handig, maar als je bij een PC in de buurt bent, kun je ook die PC gebruiken, of desnoods een internetverbinding opzetten via Bluetooth. Dat kunnen de meeste telefoons. O ja, het scherm draait, als je het toestel kantelt. En wat gebeurt er in een scherpe bocht?.
“De Apple iPhone is een komkommer in een glitterpakje” verder lezen

Het gelijk van de stilte

Is de stilte inderdaad de drager van de waarheid en is lawaai en rumoer de galm van de onderwereld waar we niet in willen belanden. Je zou het zeggen na het zien van een film over de La Grande Chartreuse, een Kartuizer klooster hoog gelegen in de Franse Alpen.

Die Grosse Stille, copyright Philip Gröning

Het snijden van de selderij, het fruit dat in een stenen schaal ligt te wachten, het knippen van de stof voor het maken van de pij, de muziek van de schaar, die schurend door het linnen hapt. Die Große Stille is een prachtige film; het laat de kijker een wandeling maken in een gestaag tempo – alsof je deint op een wolk – door een prachtig hedendaags museum gewijd aan de schoonheid van de rust en de contemplatie. In de hemel ben je eigenlijk, en uiteraard zonder medebezoekers. De film is een ook een ode aan de schilderkunst en in het bijzonder, de oude meesters van het stilleven.

Johannes Vermeer is de Nederlandse meester van het licht, maar de film doet ook denken aan het werk van de Spaanse meesters Fray Juan Sánchez Cotán, zelf een kartuizer monnik die leefde van 1561 tot 1627 en bekend staat om zijn stillevens van fruit en Francisco de Zurbarán (1598-1644) die de dialoog tussen vallend licht en het stof van de monnikspij als metafoor vereeuwigde van geestelijke eenwording met god.

Francisco_de_Zurbarán

Die Große Stille is een bijzondere film en in de oneindige afstand die de film neemt tot het daagse bestaan in een drukke stad, als de camera een overtrekkende hemel in een heldere nacht terugbrengt tot enkele minuten levert dat spannender beelden op dan de meeste special effects van vele Holywood films.

Als deze film wat heeft gekost dan is het geduld en oog voor het kleine, maar wat krijg je daar toch veel voor terug.