De smaak van cookies blijft slecht

In het verleden hebben we hier al enige malen geschreven over de problemen van cookies,  cookies or similar tracking technologies
(hereinafter referred to as “cookies”), en die problemen zijn natuurlijk de wereld nog niet uit.

Iedere boer kan aan zijn verstandskies voelen dat het volgen van mensen een inbreuk is op de privacy, en daarnaast erg onfatsoenlijk en onbeleefd is.

Waarom is het eigenlijk geen schending van de mensenrechten, je zou toch vrij moeten kunnen bewegen, en vrij betekent toch ook: niet gevolgd of afgeluisterd.

Stel ik kom bij jou op bezoek en subiet ga je alles maar opzoeken wat je maar kan vinden over mij, je legt een dossier aan en je geeft de opdracht mij te volgens en in het dossier bij te houden wat ik allemaal doe en zeg, en waar ik ben en wie ik zie.

Je kan je eigen geweten wat verzachten doordat je de boel uit besteedt, je krijgt zelf alleen maar wat veredelde statistieken te zien: als er geen naam bijstaat is het toch niet erg, een beetje als de concentratiekampbewaker die van de blauwe lucht  of de bossen in de verte geniet, en mijmert: ik heb ze hier toch niet opgesloten.

De meeste mensen zullen bedankje voor zo’n bezoekje met die voorwaarden. Toch is dat exact wat er op internet gebeurd, en we lijken het doodnormaal te vinden.

Mede daarom is er door de overheid een cookie-telecomwet in het leven geroepen, je mag wel iemand op bezoek uitnodigen, maar dan moet diegene expliciet vooraf toestemming geven, alvorens je een dossier over hem of haar mag opbouwen.

Wederom zou elke boer zeggen: groot gelijk, als er iemand op mijn erf komt jaag ik hem weg zwaaiend met mijn hooivork, maar achter hem aanrennen doe ik niet, en hem volgen en een dossier aanleggen al helemaal niet.

Wachten op toestemming voor het plaatsen van tracking technologies doet bijna niemand, bijna iedereen vindt de cookiewet een onding, zo’n verplicht vervelend tussenscherm. Dat is het ook. Maar  tracking technologies zijn toch de ondingen, zeker als je er even over na denkt.

Druist toch in tegen alle menselijke waardes, zo ongeveer?

Een vrij iemand volgen, in zijn doen of laten?

Waarom doen we het dan? Omdat het gratis lijkt, en op korte termijn voordelig lijkt. En de mensen voelen het niet, dat virtuele online gedoe met data  gaat buiten onze zintuiglijke waarneming om.

Op lange termijn is het helemaal niet gratis. We worden langzaam als door een vampier leeggezogen.

Het advertentiemodel op internet is een slecht model: de producent krijgt een kruimel krijgt en de consument krijgt een kruimel en dat de advertentiecolporteur (tussenpersonen als Google/Facebook) gaan er met de buit vandoor, en dat de producent en de consument raken ook nog eens meer kwijt dan de grijpstuiver die ze krijgen.

De consument, de internetgebruiker krijgt informatie in ruil voor zijn privacy: hij moet alles wat ie doet laten vastleggen zo ongeveer.

De producent, die bestaat uit twee personen, degene die de advertentie betaalt (adverteerder), en degene waar de advertentie geplaatst wordt. De laatste krijgt wat geld, maar tegelijkertijd dient hij inzicht te geven in alle gebruiksgegevens, m.a.w. de advertentiecolporteur ziet precies wat er allemaal gebeurd. Deze kijkt vrolijk mee op de werkvloer, wie er allemaal op bezoek komt, en verkrijgt maar al te vaak licenties op al het geproduceerde werk (sociale media).

Niet alleen de consument/internetgebruiker raakt zijn privacy kwijt ook de advertentieplaatser dient inzage te geven in zijn bedrijfsprocessen en klantenbestand. Iets wat een ondernemer natuurlijk helemaal niet wil.

Dat zelfde geldt voor de adverteerder, die zal ook alle klantgegevens moeten delen met de advertentiecolporteur, en kan ze vervolgens veredeld terugkopen.

De advertentiecolporteur heeft meer pijlen op zijn boog. Het is de grootste leverancier van trackingsoftware (analytics/widgets) of het is de grootste zoekmachine, waarop iedereen dagelijks zijn vragen en behoeftes typt, of biedt de tijdlijn waar een ieder zijn hart uitstort, en zijn kennissenkring openbaart.

De advertentiecolporteur zou derhalve best een overzichtje aan elke advertentieplaatser kunnen leveren wie er verkouden is of wie met wie naar bed gegaan is afgelopen nacht (telefoons die naaste elkaar liggen op het nachtkastje, echt ga je vreemd, haal de batterij uit je telefoon), maar dat doet de colporteur niet. De colporteur zegt natuurlijk daar niks over, maar als er een aardbeving is dan is de colporteur als eerste erbij om aan te geven wie er bij die aardbeving in de buurt is.

Wederom worden details over wie met wie geslapen heeft voorafgaand aan de aardbeving niet geopenbaard, (en of dat de oorzaak zou kunnen zijn wordt ook in het midden gelaten) maar dat betekent niet dat de details niet bekend zijn.

In dat verband een sprongetje naar het recht om vergeten te worden. Dat zogenaamde “recht” heeft ook weer zo’n nare eufemistische naam gekregen, je wordt helemaal niet vergeten: je wordt niet getoond bij de publieke zoekresultaten in Europa.

Een beetje onderzoeker zal heus wel even met een VPN googelen.

Velen vinden de grote marktpositie van Google/Facebook zorgelijk. Je kan dan overstappen naar een andere tussenpersoon, maar de kern van het probleem is toch: het volgen/tracken van individuen, of dat nu online gebeurt of op straat, en het vergaren en exploiteren van die data.

Vind je het gek dat Google goed e-books, films of andere dingen kan verkopen. Ze weten alles van die andere winkels, de producenten en de consument.

Het volgen van individuen is onfatsoenlijk, onbeleefd, en in economisch opzicht is het een vreselijk scheef businessmodel. De tussenpersoon harkt de opbrengsten binnen: het geld, de kennis over de gebruikersgegevens, en inzichten in de bedrijfsprocessen, terwijl de andere partijen het werk doen.

De ongelijkheid in de wereld neemt ras toe, als dat maar goed gaat.

Stuiptrekkingen op papier

Kranten zijn leuke dingen, je kan er vliegtuigjes van vouwen, een gaatje inknippen en dan stiekem voorbijgangers bespieden, of iets nuttig meedoen zoals de vis verpakken, en naarmate je ouder wordt valt er steeds meer om te huilen.

Wat in de krant gedrukt staat, verliest met het verstrijken van de jaren aan waarde, niet het generiek verstrijken van de jaren, maar het persoonlijk ouder worden is van invloed.

Als kind zie je de krant als een blad vol wijsheid, als student ben je het er soms mee oneens, en nog later besef je dat kranten ook maar door mensen worden gemaakt, die hun werk doen, maar ook niet meer dan dat. Ze weten niet alles, en wat ze schrijven en zeggen kan best onzin zijn.

De Volkskrant, de Elsevier,  ook de Telegraaf komen soms langs in de stukjes op Maanziek, omdat ze dingen wat al te enthousiast of über mediageil behandelen of soms de plank volledig misslaan.

Al wat langer is Maanziek van zins om over de NRC te schrijven, en omdat de NRC gister besloten heeft de samenwerking met Blendle stop te zetten, is vandaag de dag.

Volgens het NRC brengt de samenwerking met Blendle te weinig op, en biedt Blendle te weinig innovatie. De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet.

“Stuiptrekkingen op papier” verder lezen

Een rotte Apple is een zure appel

Je kreeg al nauwelijks garantie op een Apple computer, en al is dat in strijd met Europese wetten, er is eigenlijk wel wat voor te zeggen. Garantie over de complete levensduur van een product is iets voor pannen of fornuizen, maar niet voor hippe laptops. Dus waarom 3 jaar garantie voor iets dat toch niet langer werkt dan 3 jaar?

Een Apple rot namelijk weg van binnen. “Een rotte Apple is een zure appel” verder lezen

Online.nl liegt vrolijk verder

Hoe bont kan het bedrijfsleven het eigenlijk maken voordat ze op de vinger getikt worden. Nou erg bont. Bijna bonter dan Noord-Korea. Maanziek.nl wijst er vaak op dat bedrijven massaal de wet in Nederland overtreden, simpelweg omdat communicatie met het bedrijf via een eenvoudig e-mailadres niet mogelijk is terwijl de wet toch ondubbelzinnig zegt:

Degene die een dienst van de informatiemaatschappij verleent, maakt de volgende gegevens gemakkelijk, rechtstreeks en permanent toegankelijk voor degenen die gebruik maken van deze dienst, in het bijzonder om informatie te verkrijgen of toegankelijk te maken:
a
zijn identiteit en adres van vestiging;
b
gegevens die een snel contact en een rechtstreekse en effectieve communicatie met hem mogelijk maken, met inbegrip van zijn elektronische postadres;

Een snel contact en een rechtstreekse en effectieve communicatie, met inbegrip van zijn elektronische postadres , met andere woorden het moet dus mogelijk zijn voor een eenvoudige consument te communiceren met zijn leverancier op een andere manier dan via 0900 nummers, en wat kan een elektronisch postadres anders zijn dan een e-mailadres.

“Online.nl liegt vrolijk verder” verder lezen

De Belastingdienst en Linux: moeilijker kunnen we het niet maken

Op zich staat de Belastingdienst niet onwelwillend tegenover Linux. Al jaren is het mogelijk om de aangifte in Linux te doen. Maar om nou te zeggen dat het makkelijk is om met Ubuntu de aangifte Inkomstenbelasting IB2012 te doen. Linux bestaat in vele varianten en als u wilt, in nog meer, want als u zich kwaad maakt, dan komt er zo maar eentje bij. Iedereen kan een variant ontwikkelen. Dat is de kracht, we zien Linux op de internetservers van Google en Skype draaien, op de meeste mobile telefoons, Android, Meego, Tizen, op mini computers, en op de meeste NAS / home fileservers. Allemaal Linux, en daar zijn we maar wat blij mee: betrouwbaar, goedkoop en vrij toepasbaar in alles wat je wilt.

De sterkte is dan ook de zwakte, de vele smaken maken het moeilijk iets te bereiden dat bij alle systemen past. En voor de kok van de Belastingdienst is het blijkbaar te lastig. Nu verlangt Maanziek.nl niet gelijk van de Belastingdienst dat je aangifte kan doen op je Android telefoon, de autoradio of het LCD schermpje van de koelkast, maar ondersteuning voor 64 bits computers is toch wel het minste wat je mag verwachten.

“De Belastingdienst en Linux: moeilijker kunnen we het niet maken” verder lezen

Nuon knoeit met de jaarafrekeningen, of toch niet

Het was de tweede keer in korte tijd dat een terloopse woordspeling profetisch waarde blijkt te hebben. In het vorige artikel, waarin onduidelijkheden in de jaarafrekeningen van Energieleverancier Nuon aanleiding gaven om te vermoeden dat de Nuon teveel kosten in rekening brengt door een dag extra te rekenen werd dat een schrikkeljaarrekening genoemd. En verdomd, natuurlijk was 2012 een schrikkeljaar en verdomd, Nuon rekent de teruggave energiebelasting terug naar een dagprijs en inderdaad, dan moet je een dag aftrekken voor een schrikkeljaar.

Kalenderjaren en energiejaarafrekeningen lopen niet synchroon, want we verhuizen niet allemaal op 1 januari. Administratief zou dat best een handig zijn, en we hebben wat minder tijd om vuurwerk af te steken, dus het zou best een besparing opleveren, maar goed in hartje winter verhuizen is geen pretje, daar kan geen wens van Droogstoppel tegenop.
“Nuon knoeit met de jaarafrekeningen, of toch niet” verder lezen

Cookiewet is te moeilijk voor bedrijfsleven, de pers, de technici en de toezichthouder

Waarschijnlijk ergert u zich rot aan al die `pop-ups` waarop u tegenwoordig moet klikken voordat u de inhoud van websites kunt bekijken. De cookiewet is een rot wet, verzucht bijna iedereen.

Over welke wet hebben we het eigenlijk, er is helemaal geen cookiewet

Om de ellende en de verwarring nog maar wat groter te maken: de cookiewet bestaat helemaal niet. Wat in het spraakgebruik, en door sommige juristen met sluw gevoel voor marketing – Neem Cookiecare af en wij zorgen voor 425 euro dat u cookieproof bent! – , als cookiewet wordt aangeduid is simpel een artikel uit de telecomwet: Artikel 11.7a

Wat zegt dit artikel:

  1. Onverminderd de Wet bescherming persoonsgegevens dient een ieder die door middel van elektronische communicatienetwerken toegang wenst te verkrijgen tot gegevens die zijn opgeslagen in de randapparatuur van een gebruiker dan wel gegevens wenst op te slaan in de randapparatuur van de gebruiker:
    1. de gebruiker duidelijke en volledige informatie te verstrekken overeenkomstig de Wet bescherming persoonsgegevens, en in ieder geval omtrent de doeleinden waarvoor men toegang wenst te verkrijgen tot de desbetreffende gegevens dan wel waarvoor men gegevens wenst op te slaan, en
    2. van de gebruiker toestemming te hebben verkregen voor de desbetreffende handeling.
  2. De in het eerste lid, onder a en b, genoemde vereisten zijn ook van toepassing in het geval op een andere wijze dan door middel van een elektronisch communicatienetwerk wordt bewerkstelligd dat via een elektronisch communicatienetwerk gegevens worden opgeslagen of toegang wordt verleend tot op het randapparaat opgeslagen gegevens.
  3. Het bepaalde in het eerste en tweede lid is niet van toepassing, voor zover het de technische opslag of toegang tot gegevens betreft met als uitsluitend doel:
    1. de communicatie over een elektronisch communicatienetwerk uit te voeren, of
    2. de door de abonnee of gebruiker gevraagde dienst van de informatiemaatschappij te leveren en de opslag of toegang tot gegevens daarvoor strikt noodzakelijk is.
  4. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen in overeenstemming met Onze Minister van Veiligheid en Justitie nadere regels worden gegeven met betrekking tot de in het eerste lid, onder a en b, genoemde vereisten. Het College bescherming persoonsgegevens wordt om advies gevraagd over een ontwerp van bedoelde algemene maatregel van bestuur.

Verder wordt de wet nader uitgewerkt in het zogenaamde advies van de Artikel 29-werkgroep

http://ec.europa.eu/justice/data-protection/article-29/documentation/opinion-recommendation/files/2012/wp194_nl.pdf

Dan valt op hoe we bij de term cookies komen: `voor het gebruik van cookies, met dien verstande dat deze term ook soortgelijke technologieën omvat`.

Goed de cookie is dus vaktaal in deze wet, maar de pers zou toch in haar berichtgeving melding moeten maken dat het niet alleen om cookies gaat, dan weten gebruikers ook waar het over gaat.

“Cookiewet is te moeilijk voor bedrijfsleven, de pers, de technici en de toezichthouder” verder lezen

Waarom is de Elsevier zo’n enorm kloteblad/site geworden?

Neem nu dit bericht:

‘Niet te verteren dat burger opdraait voor ellende SNS’

door Jeroen Langelaar 1 feb 2013

‘Moeilijk te verteren dat burger opdraait voor ellende SNS’ – Foto: ANP

In politiek Den Haag wordt met gemengde gevoelens gereageerd op de nationalisering van SNS REAAL. ‘De ingreep komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Maar het is moeilijk te verteren dat de belastingbetaler opdraait voor de vastgoed-ellende van SNS.’
Dat zegt Eddy van Hijum, financieel woordvoerder van het CDA, vrijdag.

De geïnterviewde CDA’er zegt:

het is moeilijk te verteren,

Elsevier zet een kop :

het is niet te verteren,

De kop dekt de lading niet, andere partijen zijn genuanceerder. En het ergst, de Elsevier doet alsof het een citaat is, het staat tussen aanhalingstekens. Dan bedrijf je geen journalistiek, maar dan misbruik je journalistiek om je eigen mening te destilleren. Je citeert je eigen mening.

Columnisten mogen dat, journalisten niet. Nu verleidt de leugen veel begeerlijker dan de waarheid, maar Elsevier hoeven we niet langer serieus te nemen. Het is afgedaald tot de onderbuik van populair rechts, en dan ergens onderin.

Benieuwd wat de Raad voor de Journalistiek ervan vindt, of zou die zich allang niet meer bezighouden met de Elsevier, omdat het blad/site vervallen is tot wat populair geraaskal over nieuwsitems tussen de advertenties door en niet meer als journalistiek magazine kan worden gezien, maar als een ding vol advertorials, van die stukjes tekst die de adverteerders moeten behagen en de lezers als een soort glijmiddel de advertenties door de strot duwen.

Nuon knoeit met de jaarafrekeningen

AKA een vergissing van de bank energieleverancier in uw voordeel nadeel

Natuurlijk moet je op je tellen passen als je handel drijft. En sinds kort is energie handel, want we hebben vrijemarktwerking op de energiemarkt. Dat zou tot verbetering (lagere kosten) moeten leiden, al moeten consument natuurlijk wel tijd vrijmaken om zich goed te informeren. Wisselen van energieleverancier kan tot besparing leiden (tot ca 250 euro) en klanten van Nuon hebben wellicht een nieuwe aanleiding om over te stappen.

De Nuon heeft namelijk een originele manier gevonden om een extra zakcentje te verdienen. Tel gewoon in een periode 364 dagen als je kosten mag berekenen, en 363 dagen als je geld (energiebelasting) moet teruggeven. Of liever gezegd, moffel een dag extra in een periode waarover je dagelijkse kosten mag bereken, en neem die periode als basis voor de jaarafrekening.

Ach zoveel scheelt dat niet, ongeveer een euro (1,04) per jaarafrekening. Hoeveel klanten had Nuon? 2,3 miljoen elektriciteitscontracten. Aha, dan steekt Nuon wellicht 2,3 miljoen in de zak, sorry, foutje bedankt.

Nuon knoeit met jaarafrekening

In ieder geval bij de twee jaarafrekeningen van Nuon die Maanziek.nl vandaag onder ogen kreeg, is sprake van de afrondingstruuk. In één van die gevallen heeft Nuon na een klacht de fout erkend en gezegd de euro terug te willen storten.

Kijkt u het ook eens na, en laat het hier weten.

Oh ja de afbeelding is in het webp formaat. Het vrij te gebruiken open image-formaat. Apple en Microsoft gebruikers kunnen misschien niet bij hun eigen softwareleverancier van keuze terecht voor ondersteuning, want Apple en Microsoft ondersteunen het liefst alleen gepatenteerde technieken. Ze mogen webp wel vrij ondersteunen, maar ze doen het niet. Dikke bult eigen schuld, had u maar een andere softwareleverancier moeten kiezen. Jammer dan, Linux gebruikers kunnen dan weer geen video bij de publieke omroep zien, omdat een Microsoft technologie (Silverlight) dat verhindert, en dat is niet de schuld van Linux, maar de schuld van Microsoft, want zij hebben dat gepatenteerd en niet vrij gemaakt.

Want wat is de zin van het leven als je geen geld meer aan patenten kan verdienen. Misschien dat alle mensen makkelijk en vrij met elkaar kunnen communiceren? Jakkes, zal Steve Jobs in zijn graf denken, en Bill Gates zal verzuchten dat hij dan geen geldt meer verdient om weg te geven aan arme mensen.

En de Nuon, ach gewoon een schrikkeljaarafrekening, schrikkel en stroom, dat past best, zal de gewiekste zakenman denken.

Cookie-wetgeving is te lastig voor bedrijfsleven; leidt tot Lose-Lose situatie

Al eerder hebben we over de – in de ogen van Maanziek.nl overigens hopeloze – Cookiewet geschreven. Hoezeer de Publieke Omroep ook met de cookiedeur in huis valt, hun implementatie om aan de Cookiewet te voldoen is tamelijk vlekkeloos. Geen inhoud zonder dat de gebruiker toestemming heeft gegeven, en er worden geen cookies geplaatst, voordat de gebruiker toestemming geeft.

Voor de rest heeft het bedrijfsleven het er maar moeilijk mee. Wat vereist de cookiewet:

een gebruiker moet expliciet toestemming gegeven hebben, alleen een waarschuwing/popup is dus niet voldoende. Eerst moet de gebruiker op akkoord klikken, de zogenaamde cookiesluis, pas dan mogen cookies gezet worden. Je mag dus wel content tonen zonder cookies, maar niet cookies plaatsen met alleen een waarschuwing. De meeste sites gaan hier de fout in, andere sites maken een cookiesluis die niet altijd werkt.

Voor een goede werking van de cookiesluis zouden sessiecookies vereist zijn, maar dit zijn cookies die niet op uw computer worden opgeslagen, zodra u uw browser afsluit zijn de cookies weg. UPDATE: Sommigen claimen dat cookies nodig zijn voor een goede werking van de cookiesluis, dus dan zouden dat functionele cookies zijn, volgens Maanziek.nl is dat niet strikt nodig, je kan de cookie zetten na het inloggen. Sites zullen de cookies wrs zetten om te meten wie door de cookiesluis wordt afgeschrikt en weer weggaat. Dat is informatief voor de sitebeheerder, maar niet functioneel voor de gebruiker. Dus worden de cookies niet functioneel gebruikt en zijn het geen functioneel cookies. Dat zou weer betekenen dat ook de publieke omroep met haar huidige implementatie niet voldoet aan de wet. Ook daar worden cookies gezet voordat toestemming is gegeven, al zijn het sessiecookies, die dus niet worden opgeslagen, maar weggegooid als u de browser afsluit.

Wat gaat er fout:
alle waarschuwingen en blokkades/sluizen die alleen met javascript werken, deugen niet. Gebruikers kunnen javascript uitschakelen bijvoorbeeld voor kostenbesparing!, privacybescherming! of veiligheid! Alle drie volstrekt legitieme en goede redenen. De methode van de Telegraaf deugt niet. “Cookie-wetgeving is te lastig voor bedrijfsleven; leidt tot Lose-Lose situatie” verder lezen