`javascripts driven sites` zijn schadelijk voor internet en zijn in strijd met de wet

De kracht van internet wordt voor een groot deel gevormd door de eenvoud van de URL (Uniform Resource Locator). Die URL (https://www.maanziek.nl) verwijst naar een stuk data, dat kan een webpagina zijn (https://www.maanziek.nl), of een plaatje (https://www.maanziek.nl/wp-content/uploads/2017/01/modigliani.nu-couche-dos.jpg) of een additionele opmaakdocument (CSS stylesheet), dat informatie bevat over de opmaak van de webpagina zoals, de kleur, lettertype en marges. Een plaatje heeft altijd een andere URL dan de webpagina en de CSS stylesheet heeft weer een andere URL. Je kan het plaatje of de stylesheet ook zonder de webpagina laden. Alle data zijn eigen URL. Overzichtelijk.

Om de inhoud van een webpagina tot je te nemen heb je de stylesheet niet nodig, en ook geen plaatjes, de tekst staat immers op de webpagina.

Da’s mooi als je haast hebt of weinig geld, of graag tot de kern komt dan hoef je al die extra data niet binnen te halen. Scheelt geld, veiligheidsrisico’s, privacyrisico’s, data, stroom en tijd. Je mist wat opmaak, maar nogmaals voor iemand die graag snel tot de kern komt, maakt dat natuurlijk niet uit. Tekst is tekst, daar voegt kleur niets aan toe.

Naast plaatjes en opmaak (stylesheets)  heb je ook nog scripts (javascripts), dat zijn computerprogramma’s, die uitgevoerd worden op uw computer. Deze scripts hebben krachtige vaardigheden die vaak nuttig en handig zijn, maar ze kunnen helaas ook tegen u worden gebruikt: ze kunnen uw wachtwoorden afpakken, uw locatie doorgeven, u identificeren, of uw computer besmetten, en het wonderlijke is dat u geen idee hebt wat ze allemaal doen, maar dat ze wel uitgevoerd worden. U weet ook niet hoeveel het er eigenlijk zijn, of wie de maker is, of wat de strekking van die dingen is, of ze uit China komen, of Rusland of de VS, of van een criminele organisatie.

Toegegeven, dat weet u van de plaatjes ook niet, maar een script heeft toch een veel hoger risico-profiel, zoals net opgesomd.

Het is ook erg in de mode dat websites allerlei scripts toevoegen van andere onbekende bedrijven, en daar ook voor betaald worden, dus geld krijgen om  een script op uw computer  uit te voeren. Dat heet dan een advertentie.

Vroeger waren advertenties ruimtes in de krant, waar bedrijven tegen betaling hun waar konden aanprijzen, tegenwoordig zijn het computerprogramma’s die worden uitgevoerd op uw computer, zonder dat u exact weet wat ze doen. Ze kunnen een virus op uw computer downloaden. Dat is gebeurd bij de RTL en nu.nl.

Een kijkje nemen in het huis van  koning Willem-Alexander, wie wil dat niet. U heeft er vast wel 5 euro voor over. U mag vast niet fotograferen of iets meenemen, maar dat snapt u ook wel. U moet het doen met de impressie.

Een heleboel bedrijven hebben er ook geld voor over om een kijkje te nemen in uw computer, nu ja, dan ook maar gelijk allerlei dingen door  geven en vast leggen, dus wel fotograferen en meenemen. Wat u in de tussentijd doet. Uw gedrag,  uw vrienden, hoe u beweegt, waar u bent.

Even terug.   U gaat naar website A, en opeens draaien er allerlei programma’s van multinationals en reclame-bedrijven op uw computer. Zonder dat u daarom gevraagd hebt, of dat u daarvoor toestemming hebt gegeven. Tuurlijk u bent naar website A gegaan, dus daarin zou een impliciete toestemming te vinden zijn voor de data en computerprogramma’s van website A. Maar ook voor al die computerprogramma’s van andere en zelfs onbekende partijen en soms criminele organisaties?

U bent niet voor één gat te vangen. Als ik de tekst kan lezen, zonder dat ik een opmaakdocument nodig heb dat de tekst groen of rood maakt, denkt U, kan ik dat ook zonder die computerprogramma’s. Javascripts heb ik helemaal niet nodig. Ik zet Javascript uit.

Zo was het ook, en dat was een mooi en edel principe: Ensure that pages are accessible even when newer technologies are not supported or are turned off.

Maar ja, die toegang en de mogelijkheid om programma’s op andermans computer uit te voeren is veel geld waard en genereert als het het maar bij een heleboel mensen tegelijk doet een nog veel hogere  waarde. Er wordt groot geld verdient met gebruikersgegevens, en uw privacy, en met alle data die we met elkaar genereren,  en met scripts kan je die data mooi genereren, en tot je nemen. Een advertentie betekent toegang tot elke computer van een gebruiker om een programmaatje te draaien,  en dat is natuurlijk waardevol.

Dus wat dachten de grote internet bedrijven: we moeten wel zorgen dat gebruikers die scripts draaien, laten we daarom maar net doen dat het internet beter werkt met scripts dan zonder scripts. Mensen willen ook een spelletje spelen, of een filmpje kijken, en dat kan niet zonder een script, dus doen we maar net of niks meer kan zonder een script.

Dus de specificatie luidt nuScripting can form an integral part of an application. Web browsers that do not support scripting, or that have scripting disabled, might be unable to fully convey the author’s intent.

Ah, ja scripting wordt al een beetje verplicht gemaakt in de specificatie.

U voelt de bui al hangen, de praktijk gaat nog een stukje verder. Gebruikers kunnen helemaal niet kiezen of ze JavaScript aan of uit kunnen zetten, het knopje in je browser is verstopt, of helemaal niet meer beschikbaar,  en multinationals maken websites die zonder scripts niet meer werken.

Het might be unable to fully convey is verworden tot fully unable to convey

U krijgt alleen nog maar een lege pagina, en een heleboel scripts op uw dak, die allemaal uitgevoerd moeten worden op uw computer, en pas dan komt er wat tekst op uw scherm. Dus een script heeft de taak van de html pagina overgenomen, namelijk de informatie geven die u zoekt, en die andere scripts doen allemaal andere leuke of minder leuke dingen, zoals u tracken of advertenties tonen, dat wilt u allemaal niet, maar het is take it of leave it.

Dus het principe van een gelaagd internet – met losse URLS die afzonderlijk stukjes data zijn, en die u de keuze geven, een stylesheet heb ik niet nodig, want ik ben kleurenblind geef mij maar zwart-wit en geen achtergronden – is verleden tijd, en bijna uit de specificatie gedrukt en in ieder geval uit de praktijk geduwd. Het geld gaat voor.

De eenvoud van het internet, de URL met data, is om zeep geholpen. Die simpele webpagina, die URL, die bevat geen informatie meer. Om de informatie tot u te krijgen hebt u een andere URL nodig, iets van blabla/api/blabla.json

Opeens heeft die URL die data representeert geen data meer, maar verwijst het naar een collectie programma’s die op uw computer moeten worden uitgevoerd.

De URL is een lokdoos geworden met een onbekende hoeveelheid scripts waarvan de werking, strekking en herkomst niet duidelijk is.

Kijk u maar eens naar de pagina van Google, Twitter, Snapchat, verdomd lege pagina’s. Helemaal leeg.

Lang leve de vooruitgang!

En waarom is dat in strijd met de wet, om dezelfde reden dat bedrijven bereikbaar moeten zijn per email BW3:15d lid 1.

Degene die een dienst van de informatiemaatschappij verleent, maakt de volgende gegevens gemakkelijk, rechtstreeks en permanent toegankelijk voor degenen die gebruik maken van deze dienst, in het bijzonder om informatie te verkrijgen of toegankelijk te maken:
a zijn identiteit en adres van vestiging;
b gegevens die een snel contact en een rechtstreekse en effectieve communicatie met hem mogelijk maken, met inbegrip van zijn elektronische postadres;

Wat kan gemakkelijk, rechtstreeks en permanent anders betekenen dan de  informatie op de URL met data, en niet op een andere URL, of op een URL zonder data, maar met een verzameling programma’s, die u eerst moet uitvoeren.

Kortom, Javascripts kunnen veel toevoegen, maar maak het geen verplichting. Zorg dat sites werken zonder. Je breekt het internet en overtreedt de wet.

De smaak van cookies blijft slecht

In het verleden hebben we hier al enige malen geschreven over de problemen van cookies,  cookies or similar tracking technologies
(hereinafter referred to as “cookies”), en die problemen zijn natuurlijk de wereld nog niet uit.

Iedere boer kan aan zijn verstandskies voelen dat het volgen van mensen een inbreuk is op de privacy, en daarnaast erg onfatsoenlijk en onbeleefd is.

Waarom is het eigenlijk geen schending van de mensenrechten, je zou toch vrij moeten kunnen bewegen, en vrij betekent toch ook: niet gevolgd of afgeluisterd.

Stel ik kom bij jou op bezoek en subiet ga je alles maar opzoeken wat je maar kan vinden over mij, je legt een dossier aan en je geeft de opdracht mij te volgens en in het dossier bij te houden wat ik allemaal doe en zeg, en waar ik ben en wie ik zie.

Je kan je eigen geweten wat verzachten doordat je de boel uit besteedt, je krijgt zelf alleen maar wat veredelde statistieken te zien: als er geen naam bijstaat is het toch niet erg, een beetje als de concentratiekampbewaker die van de blauwe lucht  of de bossen in de verte geniet, en mijmert: ik heb ze hier toch niet opgesloten.

De meeste mensen zullen bedankje voor zo’n bezoekje met die voorwaarden. Toch is dat exact wat er op internet gebeurd, en we lijken het doodnormaal te vinden.

Mede daarom is er door de overheid een cookie-telecomwet in het leven geroepen, je mag wel iemand op bezoek uitnodigen, maar dan moet diegene expliciet vooraf toestemming geven, alvorens je een dossier over hem of haar mag opbouwen.

Wederom zou elke boer zeggen: groot gelijk, als er iemand op mijn erf komt jaag ik hem weg zwaaiend met mijn hooivork, maar achter hem aanrennen doe ik niet, en hem volgen en een dossier aanleggen al helemaal niet.

Wachten op toestemming voor het plaatsen van tracking technologies doet bijna niemand, bijna iedereen vindt de cookiewet een onding, zo’n verplicht vervelend tussenscherm. Dat is het ook. Maar  tracking technologies zijn toch de ondingen, zeker als je er even over na denkt.

Druist toch in tegen alle menselijke waardes, zo ongeveer?

Een vrij iemand volgen, in zijn doen of laten?

Waarom doen we het dan? Omdat het gratis lijkt, en op korte termijn voordelig lijkt. En de mensen voelen het niet, dat virtuele online gedoe met data  gaat buiten onze zintuiglijke waarneming om.

Op lange termijn is het helemaal niet gratis. We worden langzaam als door een vampier leeggezogen.

Het advertentiemodel op internet is een slecht model: de producent krijgt een kruimel krijgt en de consument krijgt een kruimel en dat de advertentiecolporteur (tussenpersonen als Google/Facebook) gaan er met de buit vandoor, en dat de producent en de consument raken ook nog eens meer kwijt dan de grijpstuiver die ze krijgen.

De consument, de internetgebruiker krijgt informatie in ruil voor zijn privacy: hij moet alles wat ie doet laten vastleggen zo ongeveer.

De producent, die bestaat uit twee personen, degene die de advertentie betaalt (adverteerder), en degene waar de advertentie geplaatst wordt. De laatste krijgt wat geld, maar tegelijkertijd dient hij inzicht te geven in alle gebruiksgegevens, m.a.w. de advertentiecolporteur ziet precies wat er allemaal gebeurd. Deze kijkt vrolijk mee op de werkvloer, wie er allemaal op bezoek komt, en verkrijgt maar al te vaak licenties op al het geproduceerde werk (sociale media).

Niet alleen de consument/internetgebruiker raakt zijn privacy kwijt ook de advertentieplaatser dient inzage te geven in zijn bedrijfsprocessen en klantenbestand. Iets wat een ondernemer natuurlijk helemaal niet wil.

Dat zelfde geldt voor de adverteerder, die zal ook alle klantgegevens moeten delen met de advertentiecolporteur, en kan ze vervolgens veredeld terugkopen.

De advertentiecolporteur heeft meer pijlen op zijn boog. Het is de grootste leverancier van trackingsoftware (analytics/widgets) of het is de grootste zoekmachine, waarop iedereen dagelijks zijn vragen en behoeftes typt, of biedt de tijdlijn waar een ieder zijn hart uitstort, en zijn kennissenkring openbaart.

De advertentiecolporteur zou derhalve best een overzichtje aan elke advertentieplaatser kunnen leveren wie er verkouden is of wie met wie naar bed gegaan is afgelopen nacht (telefoons die naaste elkaar liggen op het nachtkastje, echt ga je vreemd, haal de batterij uit je telefoon), maar dat doet de colporteur niet. De colporteur zegt natuurlijk daar niks over, maar als er een aardbeving is dan is de colporteur als eerste erbij om aan te geven wie er bij die aardbeving in de buurt is.

Wederom worden details over wie met wie geslapen heeft voorafgaand aan de aardbeving niet geopenbaard, (en of dat de oorzaak zou kunnen zijn wordt ook in het midden gelaten) maar dat betekent niet dat de details niet bekend zijn.

In dat verband een sprongetje naar het recht om vergeten te worden. Dat zogenaamde “recht” heeft ook weer zo’n nare eufemistische naam gekregen, je wordt helemaal niet vergeten: je wordt niet getoond bij de publieke zoekresultaten in Europa.

Een beetje onderzoeker zal heus wel even met een VPN googelen.

Velen vinden de grote marktpositie van Google/Facebook zorgelijk. Je kan dan overstappen naar een andere tussenpersoon, maar de kern van het probleem is toch: het volgen/tracken van individuen, of dat nu online gebeurt of op straat, en het vergaren en exploiteren van die data.

Vind je het gek dat Google goed e-books, films of andere dingen kan verkopen. Ze weten alles van die andere winkels, de producenten en de consument.

Het volgen van individuen is onfatsoenlijk, onbeleefd, en in economisch opzicht is het een vreselijk scheef businessmodel. De tussenpersoon harkt de opbrengsten binnen: het geld, de kennis over de gebruikersgegevens, en inzichten in de bedrijfsprocessen, terwijl de andere partijen het werk doen.

De ongelijkheid in de wereld neemt ras toe, als dat maar goed gaat.

Menselijkheid in de 21e eeuw

  • Poortje weigert dienst.
  • “Dag meneer, het poortje gaat niet open.”
  • “Wat is uw geboortedatum?”
  • “Drieëntwintig juli negentien zevenenzeventig.”
  • Tik tik tik tik, zucht.
  • “Het systeem loopt helemaal vast.”
  • Poortje wordt handmatig geopend.

Herinnert u zich deze nog?

Na enkele jaren lijkt de stad München de stekker uit het Linux project te trekken. Het argument dat op ‘in de markt gebruikelijke standaardproducten‘ ingezet moeten worden, zich manifesterend in bijvoorbeeld de problemen met de mail-synchronisatie, lijkt de doorslag gegeven te hebben.

Het bedrijfsleven adviseert al sinds jaar en dag het gebruik van Windows, daar is niks nieuws aan; dat moeten we wantrouwen, en dat doen we te weinig. We dempen liever de put als het kalf verdronken is.

Herinnert u zich deze nog? Een terugkerende hit, eerst Windows XP, toen Vista en vervolgens Windows 7.

De kracht van open source software zit naast het gratis gebruik, in de vrijheid software aan te passen naar eigen wensen, en in het gebruik van open standaarden. Die laatste twee aspecten worden vaak onderbelicht, open source software is gratis, maar de maatschappelijk waarde van het gebruik van open standaarden is veel hoger dan de kostprijs van de software.

“Herinnert u zich deze nog?” verder lezen

De smaak van MM’s kent ook iets bitters

Smelt wel op de tong maar niet in het hart, zoet van buiten pittig van binnen, het zijn heerlijke snoepjes, de afleveringen van Maatschap of MM, Maatschap Meyer, AKA Maatschap Moszkowicz, of misschien wel simpelweg staand voor Max Moszkowicz – al proefden de betrokken advocaten een bittere pil.

De familie spande een kort geding aan tegen de serie, en gezien de aard van de ontwikkelingen, de vuile was die buiten komt te hangen, is de pijn voelbaar. Niet vergeten, Max sr. leeft nog.

“De smaak van MM’s kent ook iets bitters” verder lezen

Kannibalisme en het nulde gebod

Arnon Grunberg schreef een mooie voetnoot in de Volkskrant van vandaag. Kannibalisme onder dieren is tamelijk gewoon, en onder vissen zelfs eerder regel dan uitzondering.

Een nazaat is een noodrantsoen. Als het een tijdje tegenzit, kan een kind je leven redden, door je tanden erin te zetten en het langzaam op te peuzelen.

Dat klinkt gruwelijk, en dat is het misschien ook, maar vrouwtjes neigen meer naar kannibalisme dan mannetjes, volgens Grunberg. Op de een of andere manier maakt die vrolijke wetenschap het feit wat minder gruwelijk, vrouwen doen dat soort dingen natuurlijk veel minder voor de lol dan mannen, laat staan adolescenten.

Al veel langer kennen we bij Maanziek.nl het nulde gebod:

Gij zult eten wat gij doodt, en gij zult doden al wat gij eet.

Als iedere strijder, crimineel of militair, van voetsoldaat tot generaal zich daar nu eens aan zou houden. Dan waren de oorlogen snel voorbij. De loopgraven vervallen tot gezellige rurale straat-barbecues, en chemische oorlogsvoering en atoombommen smaken ook niet echt, dan moet je wel een hele erge hongerklop hebben.

Ander modern wapentuig als slimme bommen en drones, komen ook niet door de test,  want een drone kan niet eten, en om met zo’n drone een lichaam naar de Amerikaanse woestijn terug te vliegen, daarvoor ontberen ze de brandstof: het is te ver.

Een clusterbom is nog erger dan een met de buks geschoten wilde haas vol hagel met de kerst.

En geloofssoldaten worden pacifistische krijgers. Je tanden zetten in een ongelovige, dat kan natuurlijk alleen maar figuurlijk, niet letterlijk. Hevig in twijfel werpen ze zich ter aarde en verheffen hun armen maar naar de hemel en gaan over tot een leven lang bidden.  Voor een gelovige is het verschil tussen letterlijk en figuurlijk te vaag. Ze vinden god duidelijker.

En het tweede deel van het gebod. Dat spreekt ook voor zich. Een geconsumeerde tomaat is een dode tomaat.

Wie goed leest wordt vegetariër. Al eten we een appel dood, we schijten de pitjes uit met best een beetje mest. Wie dat in braakliggend land doet, ziet  op zijn oude dag vast een boom groot groeien.

De wereld is vreedzaam, mensen doden geen mensen meer, en dat met één gebod. Sterker nog met nul.

De cirkel is rond. Alles heeft nut.

Wanneer gaan we Adam en Zara gelijk behandelen?

Zwarte Piet mag geen zwarte Piet meer zijn, is dat niet het toppunt van discriminatie? Je kunt jezelf die vraag stellen. Straks mag een zwarte huidskleur helemaal niet meer, of raakt het uit de mode, zoals Michael Jackson op de een of andere manier ooit minder zwart wilde overkomen.

Maanziek.nl begrijpt het allemaal niet zo, er zijn nu eenmaal veel meer Zwarte Pieten dan Sinterklazen, dus Zwarte Piet hoeft niet zozeer voor zijn toekomst te vrezen, dunkt ons,  bij de politie daarentegen is het te wit, en dan is er wel een Zwarte Piet, maar die wil niemand zijn, dus misschien is het probleem dat Zwarte Piet met zwartepiet wordt geassocieerd!

Het zit ‘m niet in de kleur, het zit ‘m in de taal.

Maar dan is de oplossing simpel, vanaf nu is de zwartepiet niet langer de zondebok, maar de verlosser. Iemand de zwartepiet toespelen:
Applaus voor al het werk, hoe heeft die dat toch voor elkaar gekregen. 

Voor Maanziek.nl is het overigens allemaal geen probleem, in het vale maanlicht toont iedereen gelijk qua gelaat, slechts woorden en daden worden beoordeeld op de maan, maar wat doen we toch met de ongelukkigen die altijd achter in de rij staan omdat ze Zara, Zeger, Zacharias of Zinah heten.

Hoe gaan we alle mensen van Adam tot Zara eindelijk een keer gelijk behandelen?

“Wanneer gaan we Adam en Zara gelijk behandelen?” verder lezen

Mag ik uw naam, e-mailadres, leeftijd en geslacht verhuren?

Oh boter, botertje toch, het zachte goud, dat onze tongen streelt, en onze boterhammen lekker maakt. Vroeger hadden we daar een berg van in Europa. Tijden veranderen. Tegenwoordig maken bedrijven andere bergen.

Ze brengen in kaart wat we doen, zeggen en schrijven, waar we zijn, en met wie. Als je dat allemaal verzamelt, heb je niet alleen een berg maar ook een goudmijn: het doen en laten van alle mensen opgeteld is onze beschaving, onze cultuur. En wie wil dat nu niet exploiteren.

Wie denkt dat je op internet vrij kan rondkijken vergist zich.

Samona is thans de eigenaar van Nu.nl, eens een razendsnelle aanbieder van het laatste nieuws, thans ontplooit de moedermaatschappij andere activiteiten. De sites zijn slechts kapstok, het geld moet binnen worden gebracht met advertenties, tot daar aan toe, maar een andere activiteit is het verhuren van NAW-gegevens aan derde partijen die u producten, diensten of informatie kunnen aanbieden.

Let wel niet het verkopen, of leveren, maar verhuren van uw NAW-gegevens. Interessant, want data is geen goed, je kan het helemaal niet verhuren. Je kan er wel geld voor vragen, aan iedereen tegelijk.

“Mag ik uw naam, e-mailadres, leeftijd en geslacht verhuren?” verder lezen

Zoekmachine, wie zoekt wat, aka GGG

Er bestaat grote misverstanden op het internet. Zo lees je vaak `Share` of `Deel` of `Like`. Bijv. `deel deze muziek`, deze `site`, deze `film` of `deel dit boek`. Mooi denk je dan, altruïstisch ook, en waarom ook niet, de marginale kosten voor reproduceren van digitale bestanden zijn nul, of bijna nul, asymptotisch naar nul. Kopieer eens een bestand en kijk naar je energierekening of kopieer 1 miljoen keer een bestand en kijk naar je energierekening. Veel verschil?

Wat is er mooier dan gebakken lucht verkopen, eh.., iets verkopen wat niets kost en dan ook nog wettelijke bescherming genieten. Welkom in de wondere wereld van het nu.

Dus als een site miij oproept om iets te delen, en ik doe dat heel efficiënt via Pirate Bay of zo iets, dan is het opeens niet goed. Nee, de wereld zegt wel delen, maar ze bedoelen, dat jij niet mag delen wat zij aanbieden, maar dat jij je vriendenkring en al je surfgedrag moet delen met die grote bedrijven. Kortom al jouw persoonlijke informatie en je sociaal gedrag wordt verzameld door het bedrijfsleven. Dat is delen 2.0. En dat is ook om twee redenen jammer.

“Zoekmachine, wie zoekt wat, aka GGG” verder lezen

Argh, die cookies zijn niet te vreten

Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) meldt in een persbericht dat het bedrijf YD Display Advertising Benelux B.V. zich niet houdt aan de wet, omdat het tracking cookies verzamelt zonder dat daarvoor toestemming aan de gebruiker wordt gevraagd.

Maanziek.nl had van dat bedrijf nog nooit gehoord, en naar eigen idee, ook nooit iets mee te maken gehad.

Houden zo, denken we als we de naam van het bedrijf hardop voor lezen. De wijde wereld is leuk, maar met sommigen heb je liever niets te maken. Dat is een goed recht zou je denken, maar minder makkelijk dan je denkt.

Nu.nl meldt het nieuws zakelijk, maar wat toch slecht te verteren blijft, is de hardnekkigheid waarmee in de pers, maar ook bij de toezichthouder gesproken wordt over cookies terwijl er een scala aan technieken mee bedoeld wordt.

“Argh, die cookies zijn niet te vreten” verder lezen