Multi-culti

Het beste van de multiculturele samenleving is te vinden in Snackbar Centrum, inderdaad in het midden van de stad. Bestel daar eens een showarmaschotel. Daarop ligt alles aan garnituur wat als “Hollands” geldt: rodekoolsnippers, komkommer, tomaat, “zuur”, paprika en ui, overgoten met de dressing waar de Nederlandse cultuur patent op heeft: een glazig, lobbig en zurig mengsel voorzien van rode en groene snippertjes. Voor de kleur. Op de showarmaschotel ligt natuurlijk ook showarma, waarover later meer. Maar eerst en vooral is daar de berg patat, overkloddert met overheerlijke mayo, danwel fritessaus en natuurlijk ook met ketchup, veel en rood. Deze fusionschotel heeft als toppunt uiteraard de los gebakken showarma, niet van schaap, dat niet, maar wel met een poederig mengsel van showarmakruiden, zodat het geheel toch authentiek aandoet. Om het af te maken wordt daarnaast op een klein dienblaadje nog een serie sauzen gepresenteeerd: knoflookmayo, grove uiensaus en een roze cocktailmengsel. Genieten geblazen, en maar acht Euro.

Wishlist Maanziek.nl

Hier volgt een opsomming van missing features en gewenste verbeteringen. Alleen ingelogde gebruikers zien deze post en kunnen aanbevelingen doen. En die vernemen we graag!

Wishlist gepland:

  • verbeterde archief weergave
  • linkje om bepaalde post te emailen naar iemand
  • overzicht posts per schrijver
  • op de verschillende pagina’s lijsten van relevante posts uit die categorie

Wishlist:

Ontmoetingen (1)

Tim

Bij de apenrots in Artis botste ik letterlijk tegen hem op. Tim. Ik had hem al minstens zes jaar niet gezien. Zo’n vriend met wie je alleen contact hebt als hij jou ergens voor kan gebruiken. Of jij hem. Kennelijk hadden we elkaar zes jaar lang niet nodig gehad.

Hij zag er veel ouder uit, grijs aan de slapen. Zijn gezicht was doortrokken met diepe groeven. Zijn dochter, toen een parmantig kleutertje, stond naast hem en was al aan het puberen. Zijn vrouw had mij ook gezien en kwam verheugd aangelopen. Zij was geen spat veranderd.

Tim was zes jaar geleden directeur van een liefdadigheidsinstelling en had, zoals je dat noemt, een veelbelovende carrière. Nieuwsgierig vroeg ik hem wat hij nu deed. “Niets”, antwoordde hij mat. Ik keek hem niet begrijpend aan. “Ik ben al drie jaar werkeloos”, verduidelijkte hij. Ik kon me dat nauwelijks voorstellen, Tim was altijd een werkpaard geweest en bovendien een innemende en charmante persoonlijkheid die snel een baan zou moeten vinden. Ik vroeg hem hoe dat dan toch was gekomen. “Gewoon” antwoordde hij en er verscheen een zurige glimlach op zijn gezicht, “ontslag genomen en niet meer aan de bak gekomen”. Ik wou veel meer van hem weten, maar zijn dochter trok verveeld aan zijn arm. We beëindigden het gesprek met de belofte om elkaar snel te bellen. Ik twijfelde of ik dat ook zou gaan doen.


Het was net gaan zomeren en het leven in Artis straalde er uitbundig op los. Twee reuzenschildpadden voerden onder dof gekreun hun paringsdans uit. Ik dacht na over Tim. Tim had zich letterlijk omhooggewerkt in het leven. Begonnen als verpleger was hij opgeklommen tot directeur van een pluimage aan maatschappelijke organisaties. Zinvol werk, verantwoordelijk werk. Dat hij nu werkeloos was, luchtte me op een vreemde manier ook op. Zijn gedrevenheid confronteerde me vroeger met mijn eigen gebrek daaraan en zijn werklust weerlegde mijn eigen passiviteit. Het feit dat zelfs hij op zijn veertigste op de bank thuis kon zitten, vond ik een geruststellend idee.

Nadat ik een uur richtingloos door Artis had geslenterd, besloot ik naar het apenhuis te gaan. Vlak voor het gebouw zag ik plotseling van dichtbij Tim op een bankje zitten. Hij had zijn handen voor zijn ogen geslagen en zijn schouders schokten. Zijn vrouw en dochter zaten naast hem. Zijn dochter had een arm om haar pappa geslagen en er rolde een traan uit haar ooghoek.

Ik was onzeker over wat ik moest doen. Doorlopen en net doen alsof ik hen niet gezien had was laf en misschien zelfs onwaarschijnlijk, maar me ermee bemoeien bracht het gevaar met zich mee van een ongewenste inbreuk op hun intimiteit. Terwijl ik doorliep en Tim hoorde snikken, veinsde ik belangstelling voor de werkelijk prachtig bloeiende jasmijn voor me. Ik suste mijn onrust met de gedachte dat ik hem toch niet zo goed kende en nu ook niets voor hem kon betekenen.

Opeens had Artis veel van zijn glans verloren. De apen hingen lusteloos in hun kooi. Buiten dreef in de vijver met de flamingo’s een dode rat. Het verderf was opmerkelijk dichtbij gekomen.

Wim Duisenberg overleden

Wim Duisenberg is vandaag dood gevonden in zijn woning in Zuid Frankrijk. De Franse politie heeft laten weten dat hij vanochtend dood in het zwembad is aangetroffen. Duisenberg was de eerste president van de Europese Centrale Bank en verantwoordelijk voor de invoering van de Euro. Daarvoor was hij 15 jaar lang president van de Nederlandse Bank. Duisenberg was 70 jaar.

Als je begrijpt, wat …

ik bedoel een koffiebeker met een oor. Dinsdagavond, toen ik met tegenzin een afwas van drie dagen stond weg te werken, ontglipte mij in een wolk van nare frunzelende fruitvliegjes die beker met één oor. Weinig gebruikt. Gruzelementen. Herinnering aan een verre verjaardag, ongetwijfeld achteloos uitgepakt indertijd. Later uitgegroeid tot een vertrouwd icoon in mijn keukenkast. Heer Bommel die me alle keren dat ik het halfnatte vaatwerk naast hem op de plank schuif, aankijkt alsof ik niet goed wijs ben. Voorbij. Kapot.

En een dag later.

Puingruwel, halfsleet, de kukel is gevallen, het ontsollen is beëindigd, de vergelder is gegaan. Licht krothuis, de wind der verandering is uitgeraasd …

… en een neerdrukkende stilte daalt over het landschap.

Marten Toonder 1912-2005

Marten Toonder 1912-2005