Oud-hollandsch

In de parken wordt het ook stiller. Toch lopen er wel mensen: hondenbezitters, joggers, wandelaars. Maar steeds minder. En de verkeersregels passen zich aan.

Als in de verte een tegenligger opdoemt, lopen mensen nu het gras in, bestuderen het riet aan de waterkant, tellen de slapende eenden.

Op smalle paden gaan ze achter een boom staan, en draaien mee als een klein kind dat verstoppertje speelt.

Zoek de man met hond

Heeft het ook wel iets van weg. Het openbare leven nu. Verstoppertje spelen, niet gevonden willen worden.

Zoek me niet, zoek me niet. Oh, Corona vind me niet.

Waarom is de Elsevier zo’n enorm kloteblad/site geworden?

Neem nu dit bericht:

‘Niet te verteren dat burger opdraait voor ellende SNS’

door Jeroen Langelaar 1 feb 2013

‘Moeilijk te verteren dat burger opdraait voor ellende SNS’ – Foto: ANP

In politiek Den Haag wordt met gemengde gevoelens gereageerd op de nationalisering van SNS REAAL. ‘De ingreep komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Maar het is moeilijk te verteren dat de belastingbetaler opdraait voor de vastgoed-ellende van SNS.’
Dat zegt Eddy van Hijum, financieel woordvoerder van het CDA, vrijdag.

De geïnterviewde CDA’er zegt:

het is moeilijk te verteren,

Elsevier zet een kop :

het is niet te verteren,

De kop dekt de lading niet, andere partijen zijn genuanceerder. En het ergst, de Elsevier doet alsof het een citaat is, het staat tussen aanhalingstekens. Dan bedrijf je geen journalistiek, maar dan misbruik je journalistiek om je eigen mening te destilleren. Je citeert je eigen mening.

Columnisten mogen dat, journalisten niet. Nu verleidt de leugen veel begeerlijker dan de waarheid, maar Elsevier hoeven we niet langer serieus te nemen. Het is afgedaald tot de onderbuik van populair rechts, en dan ergens onderin.

Benieuwd wat de Raad voor de Journalistiek ervan vindt, of zou die zich allang niet meer bezighouden met de Elsevier, omdat het blad/site vervallen is tot wat populair geraaskal over nieuwsitems tussen de advertenties door en niet meer als journalistiek magazine kan worden gezien, maar als een ding vol advertorials, van die stukjes tekst die de adverteerders moeten behagen en de lezers als een soort glijmiddel de advertenties door de strot duwen.

Facebook is net holle bolle Gijs

Hij kon schrokken, grote brokken
Een koe en een kalf en een heel paard half
Een os en een stier en zeven tonnen bier
Een schip vol schapen en een kerk vol rapen
En nog kon Gijs van de honger niet slapen!

Kijk uit met wat je op Facebook zet! Elke foto, video of verhaal raak je namelijk kwijt; je geeft Facebook een eeuwigdurende sublicensie om ermee te doen wat ze willen, zelfs doorverkopen.

“Facebook is net holle bolle Gijs” verder lezen