Hoe durf je…

How dare you, de woorden van de Zweedes klimaatacitviste en schoolspijbelaar Greta Thunberg maken veel los. Wie de woorden leest, krijgt een compleet andere beeld van de inhoud dan wie de woorden gelezen ziet worden.

Dat is de macht van sociale media, en Greta is niet zomaar iemand, zij is een boegbeeld van sociale media- lobbyisten, reclamemakers die met een hip sausje influencers worden genoemd.

Een soort kinderarbeid, wie nu van wie gebruik maakt is moeilijk te zeggen, en hoe sociale media aandacht op de langere termijn uitpakt is de vraag, maar voor kinderen valt uit bekendheid op dit moment wel munt te slaan. En naam en faam.

Sociale media is natuurlijk dubieuze handel – het exploiteren van iemands doen en laten inclusief de vriendenkring – ,  en ophef de emotionele brandstof ervan – ook dat zeggen we hier al jaren – en influencers zijn sluwe reclamemakers die langs de mazen van de wet hun geld verdienen. Want reclame maken gericht op kinderen is geboden aan vele regels, Kinder- en Jeugdreclamecode (KJC),   maar de hele blog/vlog/instagram/facebook van influencers is een verkapte advertentie niet alleen de advertenties erop.

Ga heen en vermenigvuldigt u, de bijbelse aansporing uit Genesis – nooit mooier en pregnanter verwoordt dan in het Engels Fuck Off –  is een meme avant la lettre, een Bijbelse frase en n van de meest gebruikte verwensingen, hoe beroemd zou de bedenker / of de vertaler moeten zijn. God en de paus en de , is dat ook een soort

Hoeveel `likes` verdient de mens die in `sound bites` praat? Is dat de toekomst, wie naar sport kijkt op de publieke zender ziet voor de helft persconferenties en sporters met een microfoon onder hun snufferd geduwd. En misschien ligt het aan Maanziek, maar de teksten zijn vaak saai en voorspelbaar. Persconferenties zijn rechtenvrij, en de sport moet duur verkocht, Persconferenties zijn ook verkapte reclame-uitingen.

Het leuke aan de mens is de fantasie, en de verbeelding van de hersenen. En dus de creatie van God. God is een kunstwerk dat het spanningsveld tussen de arrogantie en verlangen.

De mens bedenkt een god, plaatst die god buiten de mens en daarmee boven alles en iedereen, verklaart zichzelf als een evenbeeld, en roept zich aan als hoeder van de beestenboel en rentmeester van de uitgestrekte velden. Kan hij er wat aan doen… Hij gehoorzaamt gedwee. En spreekt kwaad van anderen, noemt ze ongelovigen of barabaren.

De mens claimt een absoluut recht uit monde van die zelfbedachte, geëxternaliseerde god om te doen wat god beveelt,  en vraagt zo universeel ontzag voor zijn eigen mentale oprispingen. Klinkt arrogant, is arrogant.

Wie even nadenkt begrijpt hoe aanmatigend die hele constructie is. Je creëert je eigen wetten, plaats die wetten in een godheid, die buiten en boven je staat, en je beweert met drogen ogen (en met veel gezang, gestamel en andere rituelen), dat je geroepen bent daaraan te voldoen, en dat je een slecht mens bent als je een andere weg bewandelt en of een ongelovige die moet branden, als je daaraan niet voldoet. En oh, God is een synoniem voor liefde, maar als je kind liefde en tederheid toont voor iemand van hetzelfde geslacht, is het huis op eens te klein, en is de liefde.

Kritiek is godslastering en discussie dus onmogelijk.

Kan Fuck-off een meme avant la lettre worden genoemd, God is een cloud avant la lettre. Religie is een eeuwenoude surveillance techniek, waarbij mensen die niet willen knielen, bidden, buigen of betalen, worden buitengesloten, gedood en verbannen naar de hel.

Hoe duurzaam is de Gods creatie eigenlijk? Is de mens inmiddels zelf  niet een plaagdier geworden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.