Maanziek.nl

Gisteren in het donker met de tuktuk naar het “huis” van mijn gids. Een stapel bakstenen, vier trappen hoog, maar zo steil dat ik bijna niet boven kom. Ik blijf hijgen, maar dan van verwondering en verbazing. Armoe, dat is het, maar van een onvoorstelbare soort. Een zitbed en verder vier matrasjes met lappen op de grond en een soort aanrechtje, alles kleiner nog dan een inloopkast. (meer…)

Hoe vaak sta je niet met een open mond naar iets te kijken. Van bewondering of van ontzag, vergeten waar je bent en hoe je staat, opgenomen in de observatie, weerloos en krachteloos door de uitstralende pracht. Het basiliscusoog staart, de schoonheid fascineert, de indruk verwart de simpele geest met de slechte bedoeling, en kletterend storten de bloedige (meer…)